Naar SportclubSilvoldeTV  Naar het fotoboek   Naar de twitterpagina   Naar de facebookpagina Zoeken in de website  Login leden  

Soms heb je van die momenten waarvan je weet dat het er aan zit te komen, maar je schuift het steeds maar weg. In het begin is het makkelijk: de zomervakantie, daarna komen de knusse feestdagen, gevolgd door een vaak wezenloos januari, de schoolvakantie’s.....

Maar net als een een opdringend drolletje, komt ook dit weer aan het licht. Het aller-aller-aller laatste pupillenkamp. Sander, kamp-pa, gaat het nog een keer ‘shinen’.

Maar het echte drama en de tranentrekkende one-liners bewaren we voor het laatst. Laten we eerst teruggaan, naar de leukste drie dagen, de dagen die het jaar weer een beetje opfleuren. Dit is het verhaal van de kampdagen.

b_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_DSC00994-030.jpgDag 3: Ieder verhaal heeft zo zijn eigen goodbye
‘Zaterdag was de mooiste dag van de week’ werd even veranderd in de zondag.

Ik verdenk sommige kinderen ervan dat ze met voetbalschoenen en al in slaap zijn gevallen,want in de vroege uurtjes stonden de meeste al ‘voetbal-klaar’ langs hun bed. De begeleiding was iets minder enthousiast en de de 4 helden van gisteren bleken nog in een diepe coma te liggen. Met een stevige pot koffie van Sander (de lepel bleef rechtop in de koffie staan) kon de zondag ook voor ons gaan beginnen.

Als vanouds stond vandaag het beruchte voetbaltoernooi op het programma. Vergeet de CL of de eredivisie of Hoofdklasse. Deze mini-competitie is waar de wereld* op gewacht heeft....* lees Camping te Boomsgoed. Gewapend met stoelen en tafels en met een flinke dosis enthousiasme, vertrokken we naar het mooiste veld van Nederland.

Waar iedereen tegenwoordig op een kunstgrasveld wilt spelen, word dit toernooi gespeeld op een veld waarop voetbal bedacht is. Met molshopen als extra obstructie, de konijnen nog niet niet door het veld heen rennen en waar de belijning bestaat uit pionen die zo te zien gisteravond waren neergezet door Jan, die waarschijnlijk met zijn zoveelste biertje in zijn hand wel dacht een rechte lijn te kunnen lopen.Toen de stoelen-tribune stond, konden we gaan beginnen.

Het ging er fanatiek aan toe. De teams waren aan elkaar gewaagt en er werd flink geploeterd. Met de knieëen bruin van de modder en hier en daar wat rood door een wat te enthousiaste sliding, werd wedstrijd na wedstrijd gespeeld. Onder luid gezang langs de kant, kwamen hier en daar ook enkele campinggasten even om de hoek kijken.

b_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_DSC01215-189.jpgVoor het toernooi kwamen eerst de gebruikelijke klaagzangen van meestal de D’tjes: ‘’ De teams zijn niet eerlijk.’’ ‘’Barcelona heeft een beter team dan wij’’. ‘’Zij hebben 3 D’tjes in het team en wij maar 2.’’ Maar na verloop van het toernooi zie je al snel dat er een teampje ontstaat. De F’jes, vol energie, schieten onverschrokken op de grote lompe D’tjes, terwijl de E zorgen voor de juiste balans en goed het overzicht bewaren.

Waar een uur eerder ieder team nog werd bekritiseerd, sloegen jongens en meiden nu de armen bij elkaar over de schouder en hielpen elkaar zo het toernooi door.
Onder een zinderende zon was het drinken niet aan te slepen, gelukkig heeft niemand een zonnesteek gekregen, al verdenk ik Lars ervan dat hij hier niet ver van af zat.

Na een lekkere boterhammetje konden we verder naar deel twee van het toernooi. Deze verliep hetzelfde als deel 1 dus daar kunnen we kort over zijn. Veel vieze knieëen en mooie goals. Langzaam druppelde de ouders als richting te Boomsgoed en hoe aardig ze ook allemaal zijn, dan verdwijnt er al snel een stukje gevoel van ‘op-kamp-zijn’ de harde werkelijkheid loopt binnen en brengt gelijk het idee mee dat er ook nog een wereld is buiten het kamp. Het toernooi liep op zijn eind, en al snel werd duidelijk dat de finale op de Munsterman gespeeld zou worden tussen Argentinie en Nederand. Alle spullen waren al gepakt, de chips en snoep opgeruimd (of door een heel hongerig kind van de grond opgegeten....getver!) De kinderen werden over de auto’s verdeeld en langzaam trok de karavaan naar Silvolde.

Te Boomsgoed, bedankt voor de mooie jaren, de geweldige slaapkamers, de goede keuken, het mooie terrein en bovendien voor het gevoel dat ergens naast Silvolde nog een tweede thuis wachtte. Met een flinke dosis weemoed stapte de laatste begeleiding de auto’s in. Zelden was het zo stil in een auto....b_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_IMGP9723-698.jpg

Aangekomen bij de club, hadden wij al een mooi veldje uitgezet op veld 1. Na de finale bleek het hele veld totaal kapot te zijn getrapt en dat bewees maar weer dat je niet met kinderen van je eigen club, het kamp mag afsluiten op het hoofdveld, want deze trappen het zomaar kapot (kuch...kuck)

De finale was een spannende maar toch een afgetekende pot. Nederland bleek de fittere partij, Argentinie had duidelijk het lange kamp in de benen, terwijl Nederland nog zijn laatste reservers kon aanspreken. De zuid-Amerikanen vochten voor wat ze waard waren, maar konden helaas net niet op tegen de ploeg uit de polders. Onder leiding van Thijs Fokkink werd er veelvoudig gescoord en hebben we deze zomer toch nog wat te juichen als Nederlanders!

Na de gewonnen finale trok iedereen kantine in. Super was het om te zien dat nagenoeg ieder kind en ouder aanwezig was. Sander beklom nog eenmaal zijn troon. (tafel) Met een luid applaus kregen de kinderen de voetbaldiploma’s. Het was lang spannend wie de beste verbeteraar, beste nieuwkomer en beste over-all zou worden. Maar de jury is eruit gekomen. Met Djoeke als verbeteraar van het jaar, Mike als beste nieuwkomer en Thijs als de beste van de besten zijn de prijzen verdeeld. En dan is het tijd voor het grote afscheid.

Nog eenmaal klommen de leiders op de tafel. En met een betere versie dan op de zaterdagavond (niet heel moeilijk) zongen we Sander definitief het kamp uit. Toen ook het bekende ‘Sander bedankt!’ werd ingezet werd het Kamp-pa even teveel en ging maar eens kijken of de prullenbakken al leeg waren.

En zo eindigt het era van Sander en co. Jarenlang (17 jaar) was Sander het gezicht van het kamp. Voor velen een reden om uberhaupt mb_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_IMGP9866-217.jpgee te gaan. In de eerste jaren op de voorgrond, en later iets meer in de keuken actief, maar altijd bleef Sander’s rol duidelijk. Kampvader voor iedereen. Of er volgende jaren nog een pupillenkamp gaat komen is nog niet bekend, maar moge duidelijk zijn dat het nooit meer word als de afgelopen jaren. Zonder poespas of activiteiten via mobieltjes of ipads hebben we ieder jaar rond de 50 kinderen vermaakt, hopelijk neemt iedereen wat daarvan mee naar huis en zien we kinderen weer voetballen en hutten bouwen ipv het nabootsen van gekke dansjes van een of ander computer spel.

Als laatste wil ik nog een levensles van Sander meegegeven:

“We doen niets waar een ander zich aan stoort” of ‘’Behandel een ander, zoals je zelf ook behandeld wilt worden’’ of "Wees jezelf, er zijn al zo veel anderen." Of zoals eentje van mijzelf: ‘Ronnie, mag er nog iets meer zout op het eitje’’ Nu ik de laatste hand zet aan dit verslag schiet mij het gemis van al die kampjaren die nog hadden kunnen komen door mij heen...

Ik denk dat ik nog snel even ga kijken of de prullenbakken leeg zijn.

 

 

 

 

 

 

Template Settings
Select color sample for all params
Red Blue Green Black Yellow
Background Color
Text color
Google font
Body font-size
Body font-family
Direction