Naar SportclubSilvoldeTV  Naar het fotoboek   Naar de twitterpagina   Naar de facebookpagina Zoeken in de website  Login leden  

b_300_0_16777215_00_images_stories__images_teamfotos_c1_20162017_Silvolde-JO15-1_498.jpg

Na een vrij desastreus duel uit tegen koploper Gendringen, een duel wat over de hele wedstrijd gezien vrij kansloos werd verloren, stond ons een week later een mooi duel tegen AZSV te wachten. Maar zo naïef gelovend in een wonder waren we niet meer na het duel tegen de koploper, de klap die deze wedstrijd ons had gegeven leek harder aan te komen dan verwacht. Hoe graag we ook door wilden pakken en iedere week weer meer dan 100% wilden geven om er het beste van te maken, was dat gevoel vorige week zaterdag mijlenver te zoeken. Maar toch moesten we er zaterdag tegen AZSV weer met z’n allen in geloven. Erger dan keer op keer verliezen terwijl er iedere keer weer op beter wordt gehoopt, is het spelen van wedstrijden die al voor het eerste fluitsignaal tussen de oren is verloren. AZSV thuis was dus wederom een test voor de inmiddels breed geworden schouders van Silvolde JO15-1.

Alsof we wel een steuntje in de rug konden gebruiken was het zaterdag heerlijk lente weer. Het veld nog wat nat van de ochtenddauw en met een stralend zonnetje in de lucht is iedere droom van een voetballer uitgekomen. Ik denk niet dat er betere omstandigheden zijn voor een lekkere pot voetbal. Verder had Wout de kleedkamer wederom startklaar gemaakt voor deze nieuwe uitdaging dus waren alle randzaken tot op de puntjes geregeld. ‘Kleinigheidje’ was toch wel dat er geen scheidsrechter was voor deze pot. Een nogal vervelend kleinigheidje aangezien je als trainers al druk genoeg bent met de voorbereiding zelf, laat staan dat het regelen van een scheidsrechter er ook nog bij moet komen. Maar in geval van nood en in zware tijden komen de ware helden naar boven en deze zaterdag was dat Casper Boegman die net terug van de JO13-1 wel onze wedstrijd wilde leiden. Hulde aan deze held van de dag!

De voorbereiding zag er scherp uit. Het positiespel vooraf leek veelbelovend en onbewust groeide het vertrouwen naar de wedstrijd toe, na een paar keer Dzjengis te hebben getest kon voor ons de wedstrijd wel beginnen. Met 15 man stonden we dit keer op papier. Youp was weer terug van een blessure maar Stan lag helaas ziek op bed. Met de vertrouwde opstelling (al was Jesse vd Gevel nu de vervanger voor Woud centraal achterin) en tactiek (inzakken) gingen we van start aan wat later zou blijken een legendarisch duel…

Hoewel de tactiek inzakken was, nodigde AZSV ons uit om de boel vroeg vast te zetten. Er leek wat angst in de ploeg uit Aalten te zitten en hierdoor stapten we onbewust steeds verder naar voren. De mannen in het zwart-wit hadden de wedstrijd volledig onder controle en het spel hierbij was ook nog meer dan redelijk. De eerste kansjes kwamen via de rechterkant waar Tom de twee aanvallers een paar keer goed wist te bereiken. De eerste doelpogingen belandde in handen van de Aaltense goalie maar we gaven wel een goed signaal af. We hadden vandaag de mouwen opgestroopt en zouden onze huid duur verkopen. Waar we normaal gesproken na een tijdje goed spel wat verslappen, net als vorige week, was dat tegen AZSV niet aan de orde. We bleven de druk hoog houden en hielden het spel zo ver mogelijk van Dzjengis vandaan. Met een snelle Jesse vd Gevel en Mo achterin konden we het ons veroorloven om met de achterhoede hoger te gaan staan. Dit zorgde ervoor dat het spel zich eigenlijk de hele eerste helft afspeelde op de helft van AZSV. Met deze prima eerste helft moesten we onszelf echt belonen. Die kansen hadden we ook echt. Rens wist een keer goed vrij te komen en oog-in-oog met de doelman leken we op voorsprong te komen maar zoals wel vaker dit seizoen sluipt er dan toch wat onzekerheid in waardoor ook dit keer de doelman redding wist te brengen. Niet veel later kwam Rens wederom van de rechterkant goed door en een strakke voorzet bij de tweede paal ging net te snel voor de inkomende Murat. Ben wist met een vrije trap nog enigszins gevaarlijk te worden maar wederom wisten we ons harde werken en goede spel in helft 1 niet te belonen.

Wat er precies in de ranja heeft gezeten weet ik niet, vermoedelijk was die wat te zoet want de energie spatte er de tweede helft vanaf, zo mogelijk nog meer dan in helft 1. Zeker zo’n 10 minuten knalden we er weer goed op en wisten AZSV onder druk te houden. Weer kregen we dotten van kansen maar we kregen dat ronde leer maar niet in het netje. Rens, Murat en Hessel waren dichtbij een goaltje maar die viel maar niet. Tot minuut 45 (verwar dit niet met het bijna-rust moment…). Na mooi opgebouwde aanval –hier komt het cliché- uit het voetbalboekje, kwam de bal bij Ben terecht. Die besloot van een meter of twintig de poot eens goed tegen de bal te zetten maar produceerde slechts een zwak schot. Maar de doelman van AZSV, die overigens goed keepte, verkeek zich volledig op deze bal en met wat gestuiter en gebobbel rolde de bal toch zowaar het netje in!!! Een oerlelijke goal zorgde voor misschien wel de eerste voorsprong van dit seizoen (weet ik overigens niet zeker maar het klinkt wel goed toch?!). Alsof we zojuist kampioen waren geworden sprong publiek en bankzitters op en renden door het dolle heen na dit dik en dik verdiende doelpunt. Als een eenheid sprong  ons elftal elkaar in de armen en schreeuwden de frustratie en het geluk van dit seizoen en deze wedstrijd uit. 1-0, wie had dat voorafgaand aan dit duel kunnen bedenken?

Maar we waren er nog niet, net als dit verslag is er nog wel een eind te gaan voordat het slot is bereikt (excuses, zo vaak komen sprookjes niet uit dus zijn er wat meer regels nodig om dit onder woorden te brengen…). 20 minuten op de klok en de eerste zenuwen bekropen ons. Het spel van ons ging per minuut wat achteruit want we wilden kostte wat het kost deze zo verdiende voorsprong binnenslepen en dit ging gepaard met zenuwen. 20 minuten lang hadden we alle 15 man, het hondstrouwe publiek en de twee begeleiders hard nodig want we zouden tot diep in het rood moeten gaan voor dit duel. Zoals ze in het wielrennen mooi zeggen ‘Parijs is nog ver weg’- wat erop neerkomt dat er nog van alles kon gebeuren. Die gedachte schoot iedere Silvoldenaar zeker door het hoofd van er werden geen risico’s meer genomen en we besloten onszelf in te graven en daar als een hechte groep iedere tegenaanval te doorstaan. Het sprookje van de JO15-1 zou uiteindelijk dan wel echt een wonder zijn maar wel een wonder waar iedereen keihard voor heeft geknokt. Van de twee aanvallers tot de achterhoede en Dzjengis, iedereen heeft meer gegeven dan ze eigenlijk in zich hadden en voor 20 minuten bikkelen waar de emoties soms wat hoog opliepen zou dit elftal maximaal worden beloond. Met kippenvel op de arm ging ikzelf de laatste 5 minuten in en vermoedelijk was ik niet de enige was. We smeten met energie en zijn verantwoordelijk voor het bijna omploegen van veld 4 maar het was allemaal de moeite waard. Na ongelofelijke strijd en passie floot held van de dag Casper Boegman voor het laatst.

De ontlading bij dit fluitsignaal was ongekend. Alsof we tegen alle verwachtingen in kampioen waren geworden werd deze overwinning gevierd. Vuurrode gezichten, zweet vermengt met misschien wat vreugdetranen en kippenvel op de armen kwam het elftal ergens rond de middenstip in alle vreugde bij elkaar en feliciteerden we elkaar met het behalen van het onmogelijke. Tegen alle verwachtingen in, inclusief onze eigen verwachtingen, hadden we het geflikt om 3 punten te behalen. Onder luid applaus en de nodige felicitaties werd uitgelaten en met bakken vol kippenvel de kleedkamer opgezocht. Wat de mooiste overwinning vandaag is mag u zelf bepalen: de 3 glorieuze en dikverdiende punten OF het feit dat we zaterdag als een waar team en eenheid hebben aangetreden en dat 70 minuten hebben volgehouden…In ieder geval zijn wij als leiding bijzonder trots en weten we weer waar we het allemaal voor doen. Heren, gefeliciteerd! 

Template Settings
Select color sample for all params
Red Blue Green Black Yellow
Background Color
Text color
Google font
Body font-size
Body font-family
Direction